خلقی از مژگان و ابرو کشته در میدان عشق

گوییا بر شاخ طرح آشیان تازه است

چون جرس در سینه می نالد دل زارم مگر

نوسفر ماهی میان کاروان تازه است

ترک سر مست مرا تیر و کمان تازه است

کاش آن سرو روان بهر تماشا آمدی

تا به جوی دیده ام آب روان تازه است