کاش آن سرو روان بهر تماشا آمدی

نوسفر ماهی میان کاروان تازه است

خلقی از مژگان و ابرو کشته در میدان عشق

ترک سر مست مرا تیر و کمان تازه است

تا به جوی دیده ام آب روان تازه است

ز امتحان صد ره فزون تر گشت و بازم زنده کرد

وه که با من هر زمانش امتحان تازه است