تا به جوی دیده ام آب روان تازه است

خلقی از مژگان و ابرو کشته در میدان عشق

ترک سر مست مرا تیر و کمان تازه است

کاش آن سرو روان بهر تماشا آمدی

ز امتحان صد ره فزون تر گشت و بازم زنده کرد

وه که با من هر زمانش امتحان تازه است

ایمنم از خون خود در عشق آن زیبا جوان