گویند فروغی که مه و سال تو چون است

کز هر طرفش یوسفی افتاده به چاهی است

اندیشه ای از فتنه افلاک ندارد

آن را که ز خاک در می خانه پناهی است

در مملکت عشق نه سالی و نه ماهی است