اندیشه ای از فتنه افلاک ندارد

تا بر سر من سایه کج کرده کلاهی است

در کوی کسی عشق فکنده ست به چاهم

کز هر طرفش یوسفی افتاده به چاهی است

آن را که ز خاک در می خانه پناهی است

گویند فروغی که مه و سال تو چون است

در مملکت عشق نه سالی و نه ماهی است