کز هر طرفش یوسفی افتاده به چاهی است

هرگز نکشم منت خورشید فلک را

تا بر سر من سایه کج کرده کلاهی است

در کوی کسی عشق فکنده ست به چاهم

اندیشه ای از فتنه افلاک ندارد

آن را که ز خاک در می خانه پناهی است

گویند فروغی که مه و سال تو چون است