تا بر سر من سایه کج کرده کلاهی است

چون خون مرا تیغ تو هر لحظه نریزد

کز عشق توام هر نفسی تازه گناهی است

هرگز نکشم منت خورشید فلک را

در کوی کسی عشق فکنده ست به چاهم

کز هر طرفش یوسفی افتاده به چاهی است

اندیشه ای از فتنه افلاک ندارد