در کوی کسی عشق فکنده ست به چاهم

کز عشق توام هر نفسی تازه گناهی است

هرگز نکشم منت خورشید فلک را

تا بر سر من سایه کج کرده کلاهی است

کز هر طرفش یوسفی افتاده به چاهی است

اندیشه ای از فتنه افلاک ندارد

آن را که ز خاک در می خانه پناهی است