کو سینه ای که خنجر مژگان او نخست

یک جسم ناتوان ز سر راه او نخاست

یک صید نیم جان ز کمین گاه او نجست

کو آن دلی که نرگس فتان او نبرد

جز یاد او امید بریدم ز هر چه بود

جز روی او کناره گرفتم ز هر که هست

از من دویی مجوی که یک بینم از ازل