جز یاد او امید بریدم ز هر چه بود

یک صید نیم جان ز کمین گاه او نجست

کو آن دلی که نرگس فتان او نبرد

کو سینه ای که خنجر مژگان او نخست

جز روی او کناره گرفتم ز هر که هست

از من دویی مجوی که یک بینم از ازل

وز من ادب مخواه که سرمستم از الست