وز عنبری کمند تو یک جمع پای بست

زلف گره گشای تو پیوند من برید

چشم درست کار تو پیمان من شکست

از جعد سر بلند تو یک قوم دستگیر

سرو بلند من ننهد پا فروغیا

بر فرق آن کسی که نگردد چو خاک پست