سرو بلند من ننهد پا فروغیا

چشم درست کار تو پیمان من شکست

از جعد سر بلند تو یک قوم دستگیر

وز عنبری کمند تو یک جمع پای بست

بر فرق آن کسی که نگردد چو خاک پست