طالب وصلی اگر با غم هجران خوش باش

که نشد بنده او از دل و اقرار نداشت

روز روشن کسی آن سنبل شب رنگ ندید

که پریشان دلش آهنگ شب تار نداشت

گل نمی گشت عزیز این همه گر خار نداشت

شاهدی کشت به یک جلوه قامت ما را

که قیامت شد و از کار خود انکار نداشت