که هم چو گوی ز چوگان او به سر می گشت

به آرزوی تو یک قوم کو به کو می رفت

به جستجوی تو یک شهر در به در می گشت

به طره تو کسی می کشید دست مراد

شب فراق تو در خون خویش می خفتم

ز بس که هر سر مویم چو نیشتر می گشت

غم تو هر چه فزونش به نیشتر می زد