ز بس که هر سر مویم چو نیشتر می گشت

به طره تو کسی می کشید دست مراد

که هم چو گوی ز چوگان او به سر می گشت

شب فراق تو در خون خویش می خفتم

غم تو هر چه فزونش به نیشتر می زد

ارادت دل صد پاره بیشتر می گشت

دهان نوش تو را چون خیال می بستم