شبی که از غم روی تو گریه می کردم

ارادت دل صد پاره بیشتر می گشت

دهان نوش تو را چون خیال می بستم

لعاب در دهنم نشه شکر می گشت

تمام روی زمین ز آب دیده تر می گشت

فغان که شد سر کویی گذر فروغی را

که هر طرف پدری از پی پسر می گشت