فغان که شد سر کویی گذر فروغی را

لعاب در دهنم نشه شکر می گشت

شبی که از غم روی تو گریه می کردم

تمام روی زمین ز آب دیده تر می گشت

که هر طرف پدری از پی پسر می گشت