لعاب در دهنم نشه شکر می گشت

غم تو هر چه فزونش به نیشتر می زد

ارادت دل صد پاره بیشتر می گشت

دهان نوش تو را چون خیال می بستم

شبی که از غم روی تو گریه می کردم

تمام روی زمین ز آب دیده تر می گشت

فغان که شد سر کویی گذر فروغی را