که از این باغ به صد آه و فغان باید رفت

گر به حسرت ندهم جان گرامی چه کنم

کز سر راه تو حسرت نگران باید رفت

خط سبز از رخ زیبای تو سر زد افسوس

حسرتم سوخت زمانی که فروغی می گفت

کز درت با مژه اشک فشان باید رفت