که کام بوالهوسان زلفت از رسایی داد

به یاد شمع رخت آهی از دلم سر زد

که در دل شب تاریک روشنایی داد

نهاد عمر من آن روز زد به کوتاهی

چه شاهدی تو که زاهد به یک کرشمه تو

متاع تقوی و کالای پارسایی داد

کجا به شاهی کونین سر فرود آرد