که در دل شب تاریک روشنایی داد

پس از شکستن دل کام دادی ام آری

به تن درست نباید که مومیایی داد

به یاد شمع رخت آهی از دلم سر زد

نهاد عمر من آن روز زد به کوتاهی

که کام بوالهوسان زلفت از رسایی داد

چه شاهدی تو که زاهد به یک کرشمه تو