نهاد عمر من آن روز زد به کوتاهی

به تن درست نباید که مومیایی داد

به یاد شمع رخت آهی از دلم سر زد

که در دل شب تاریک روشنایی داد

که کام بوالهوسان زلفت از رسایی داد

چه شاهدی تو که زاهد به یک کرشمه تو

متاع تقوی و کالای پارسایی داد