شوریده سری دست به دامان تو دارد

هر سو که نظر می کنی آن منظر زیبا

صاحب نظری واله و حیران تو دارد

پیراهن من چاک شد از رشک مگر باز

پیداست ز نالیدن دل سوز فروغی

کاین سوختگی را ز گلستان تو دارد