من دیوانه و زلف تو گرفتن، هیهات

پس چرا دل همه شب حال دگرگون دارد

من و نظاره باغی که بهاران آنجا

خاک را خون شهیدان تو گلگون دارد

زان که این سلسله صد سلسله مجنون دارد

در خور خرمی هر دو جهان دانی کیست

آن که از دست غمت خاطر محزون دارد