آن که از دست غمت خاطر محزون دارد

من دیوانه و زلف تو گرفتن، هیهات

زان که این سلسله صد سلسله مجنون دارد

در خور خرمی هر دو جهان دانی کیست

گرچه خوبان به ستم شهره شهرند اما

دل سنگین تو کین از همه افزون دارد

می توان یافت ز خون باری چشم مردم