در خور خرمی هر دو جهان دانی کیست

خاک را خون شهیدان تو گلگون دارد

من دیوانه و زلف تو گرفتن، هیهات

زان که این سلسله صد سلسله مجنون دارد

آن که از دست غمت خاطر محزون دارد

گرچه خوبان به ستم شهره شهرند اما

دل سنگین تو کین از همه افزون دارد