گرچه خوبان به ستم شهره شهرند اما

زان که این سلسله صد سلسله مجنون دارد

در خور خرمی هر دو جهان دانی کیست

آن که از دست غمت خاطر محزون دارد

دل سنگین تو کین از همه افزون دارد

می توان یافت ز خون باری چشم مردم

که لب لعل تو دل های جگر خون دارد