که لب لعل تو دل های جگر خون دارد

گرچه خوبان به ستم شهره شهرند اما

دل سنگین تو کین از همه افزون دارد

می توان یافت ز خون باری چشم مردم

در وجودی که تویی کی ره صحرا گیرد

در درونی که تویی کی سر بیرون دارد

هر کجا جلوه بالای تو باشد به میان