در درونی که تویی کی سر بیرون دارد

می توان یافت ز خون باری چشم مردم

که لب لعل تو دل های جگر خون دارد

در وجودی که تویی کی ره صحرا گیرد

هر کجا جلوه بالای تو باشد به میان

راستی سرو کجا قامت موزون دارد

نه همین فتنه چشم تو فروغی تنهاست