هر کجا جلوه بالای تو باشد به میان

که لب لعل تو دل های جگر خون دارد

در وجودی که تویی کی ره صحرا گیرد

در درونی که تویی کی سر بیرون دارد

راستی سرو کجا قامت موزون دارد

نه همین فتنه چشم تو فروغی تنهاست

چشم فتان تو یک طایفه مفتون دارد