که منت بر آب بقا می گذارد

کسی پا به کوی وفا می گذارد

که اول سری زیر پا می گذارد

لبی تشنه لب داردم چون سکندر

دلی باید از خویش بیگانه گردد

که رو بر در آشنا می گذارد

سری کی شود قابل پای قاتل