دلت به سینه سیمین ز سنگ ساخته اند

چو نافه غرق به خونابه جگر ماند

هزار فتنه ز هر حلقه ای برانگیزد

شبی که عقرب زلف تو بر قمر ماند

که تیر ناله عشاق بی اثر ماند

چو شام زلف تو سر منزل غریبان است

دل غریب من آن به که در سفر ماند