چو شام زلف تو سر منزل غریبان است

شبی که عقرب زلف تو بر قمر ماند

دلت به سینه سیمین ز سنگ ساخته اند

که تیر ناله عشاق بی اثر ماند

دل غریب من آن به که در سفر ماند

گر اعتقاد به دامان محشر است تو را

مهل که دامنم از خون دیده که ماند