گر اعتقاد به دامان محشر است تو را

که تیر ناله عشاق بی اثر ماند

چو شام زلف تو سر منزل غریبان است

دل غریب من آن به که در سفر ماند

مهل که دامنم از خون دیده که ماند

من از وجود تو غافل نی ام در آن غوغا

که بی خبر پدر از حالت پسر ماند