من از وجود تو غافل نی ام در آن غوغا

دل غریب من آن به که در سفر ماند

گر اعتقاد به دامان محشر است تو را

مهل که دامنم از خون دیده که ماند

که بی خبر پدر از حالت پسر ماند

ز نارسایی طومار عمر می ترسم

که وصف جعد رسای تو مختصر ماند