مهل که دامنم از خون دیده که ماند

چو شام زلف تو سر منزل غریبان است

دل غریب من آن به که در سفر ماند

گر اعتقاد به دامان محشر است تو را

من از وجود تو غافل نی ام در آن غوغا

که بی خبر پدر از حالت پسر ماند

ز نارسایی طومار عمر می ترسم