تا قیامت سرانگشت به دندان ماند

حال در مانده عشق تو نمی داند چیست

دردمندی که در اندیشه درمان ماند

هر نظرباز که بیند لب خندان تو را

یک سحر کاش که در دامن گل زار آیی

تا گل از شرم رخت سر به گریبان ماند

بی تو از هیچ دلی صبر نمی باید ساخت