بی تو از هیچ دلی صبر نمی باید ساخت

تا قیامت سرانگشت به دندان ماند

یک سحر کاش که در دامن گل زار آیی

تا گل از شرم رخت سر به گریبان ماند

کاین محال است که در عالم امکان ماند

گفتم آباد توان ساخت دلم را گفتا

حسن این خانه همین است که ویران ماند