یک سحر کاش که در دامن گل زار آیی

دردمندی که در اندیشه درمان ماند

هر نظرباز که بیند لب خندان تو را

تا قیامت سرانگشت به دندان ماند

تا گل از شرم رخت سر به گریبان ماند

بی تو از هیچ دلی صبر نمی باید ساخت

کاین محال است که در عالم امکان ماند