که دل سوخته ام در طمع خام نماند

خلوت خاص تو مخصوص دل خاصان است

خاصه وقتی که در آن رهگذر عام نماند

آن چنان آتش سودای تو افروخته شد

با وجود تو لب و چشم نظربازان را

هوس شکر و اندیشه بادام نماند

فصل گل فارغی از عیش فروغی تا چند