هوس شکر و اندیشه بادام نماند

آن چنان آتش سودای تو افروخته شد

که دل سوخته ام در طمع خام نماند

با وجود تو لب و چشم نظربازان را

فصل گل فارغی از عیش فروغی تا چند

در پی شاهد و می کوش که ایام نماند