گر نه هر عضو مرا با تو بود کاری چند

بهتر آن است که از درد تو بسپارم جان

که به جان آمدم از رنج پرستاری چند

پس چرا در طلبت کار من از کار گذشت

آه اگر بر سر سودای تو سودی نکنم

زان که رسوا شده ام بر سر بازاری چند

مست هشیار ندیده ست کسی جز چشمت