آه اگر بر سر سودای تو سودی نکنم

که به جان آمدم از رنج پرستاری چند

پس چرا در طلبت کار من از کار گذشت

گر نه هر عضو مرا با تو بود کاری چند

زان که رسوا شده ام بر سر بازاری چند

مست هشیار ندیده ست کسی جز چشمت

خاصه وقتی که شود رهزن هشیاری چند