کز تیر دعا رخنه در افلاک نکردند

من باک ندارم مگر از بی بصرانی

کاندیشه از آن غمزه بی باک نکردند

قومی به وصالش نتوانند رسیدن

فردای قیامت به چه رو سر زند از خاک

خلقی که در آن حلقه فتراک نکردند

شستند به دریای محبت تن ما را