تنگ شکر از آن دهن تنگ می خورند

آنان که در محبت او سنگ می خورند

خون را به جای باده گل رنگ می خورند

من تنگ دل ز رشک گروهی که در خیال

قومی که خشت میکده بالین نموده اند

باور مکن که حسرت اورنگ می خورند

زاهد شبی به حلقه مستان گذار کن