زاهد شبی به حلقه مستان گذار کن

تنگ شکر از آن دهن تنگ می خورند

قومی که خشت میکده بالین نموده اند

باور مکن که حسرت اورنگ می خورند

تا بنگری که می به چه آهنگ می خورند

گل های سرفکنده این باغ روز و شب

اندوه و آن دو سنبل شب رنگ می خورند