تا بنگری که می به چه آهنگ می خورند

قومی که خشت میکده بالین نموده اند

باور مکن که حسرت اورنگ می خورند

زاهد شبی به حلقه مستان گذار کن

گل های سرفکنده این باغ روز و شب

اندوه و آن دو سنبل شب رنگ می خورند

من خون دل به ناله خورم زان که اهل ذوق