من خون دل به ناله خورم زان که اهل ذوق

تا بنگری که می به چه آهنگ می خورند

گل های سرفکنده این باغ روز و شب

اندوه و آن دو سنبل شب رنگ می خورند

می را به نغمه های خوش چنگ می خورند

نامم به ننگ در همه شهر شهره شد

کم نام آن کسان که غم ننگ می خورند