نامم به ننگ در همه شهر شهره شد

اندوه و آن دو سنبل شب رنگ می خورند

من خون دل به ناله خورم زان که اهل ذوق

می را به نغمه های خوش چنگ می خورند

کم نام آن کسان که غم ننگ می خورند

من خورده ام ز ناوک مژگان کودکی

زخمی که پر دلان به صف جنگ می خورند