من خورده ام ز ناوک مژگان کودکی

می را به نغمه های خوش چنگ می خورند

نامم به ننگ در همه شهر شهره شد

کم نام آن کسان که غم ننگ می خورند

زخمی که پر دلان به صف جنگ می خورند

مردم به دور نرگس مستش فروغیا

در عین حیرتم که چرا بنگ می خورند